Söz

        SÖZ
Sizce bir hayatın bu kadar basit olabilmesi zamanın çabucak akıp gitmesi normal mi? Veya bu kadar basit algılanması ve birkaç sözcükle tanımlanan bir hayat olabilir mi? Tabi ki bu soruların cevabı ne yazık ki yoktur belki de bulunmamıştır. Nasıl bilebiliriz ...

En iyisi en başından anlatayım ben daha çok çok küçükken koltuktan koltuğa yürümeye çalışırken kafamı feci halde yere çarpmışım , sonra annem ve babam beni bir sürü hastanede dolaştırmış hatta memlekete dahi gitmişiz babam geceleri bile benim için araba da uyumuştu. Röntgen makinesina girmek istemediğimden bağırıp çağırmışım benim küçükken sevdiğim çizgi film olan caillou ya bayılırdım babam birden bana şarkısını söylemeye başlayınca morelim düzelip uslu uslu yatmışım.

ancak babam daha 13 yaşındayken ,24 Nisan da babaannem vefat etti düşünün bide 23 Nisan dan sonra neyse sonra ben babaannemi hiç göremedim ...

Benim babaannem göğüs kanseri yüzünden hayatını kaybetti...




ben ilkokuldayken 2.sınıfta dedem Alheimer  yüzünden hayatını kaybetti.


Ben ortaokul 5. sınıfa başlamadan önce annemin yüzme hocası olmak için Trabzon'a gitmek zorunda kaldı ardından 1 hafta orada kaldı döndüğünde ise
annemin göğüs kanseri olduğu haberini aldık...

çok geçmeden annem bana bunu anlattı ancak ben artık içime kapanmıştım kimseyle konuşmuyor resim çizmiyor şarkılar söyleyemiyordum dıştan sahte Nil olarak hayata devam ediyordum yaz tatilinin bitmesine daha çok vardı ve ben ortaokula başlayacaktım bunu atlatmak çok zor oldu .



Annemin hastaneye gitmeden önceki gün teyzemler de toplandık ve ilk korku oyunumu orada oynadım sonrasında son hazırlıklar yapıldı ve artık gitmeye hazırdık annem gitti ve 3 gün orada kaldı ben de evde yalnız kalamazdım anneannem teyzelerim ve kuzenim olan Eylül ve canım kardeşim Kuzey de oradaydı.


 En çok vakit geçirdiğim yer annemin yattığı yerdi ağlayarak uyuya kalırdım kimse yanıma gelip ne olduğunu sormazdı bile Kuzey beni anlayamazdı zaten ,beni babam teselli ederdi oda gelirse artık 1 abla olmuştum kardeşim ve kuzenime bakıyordum meyve suları sıkar onlarla dans edip moralleri yüksek tutardım çizgi filmler açardım falan vb.


Neyse annemin yanına hastaneye gittik ve saçlarım o kadar güzel ve kıvırcıktı ki hayal bile edemiyorum..

sonra işte annem yürümeye çalışıyordu elinden tuttuğum zaman ağladım bide yanlışlıkla gözüme dezenfektan kaçmıştı sanırım elime sıkarken (gülüşmeler)😂😂...

Annem eve geldiğinde kapı da karşıladım onunla aynı odada kalamayacak olsam da sarılırken canı yandığını dıştan ifade etmiyordu☻

kemotorapiler gelip geçti uzun zaman boyunca annemin canı yanıyor hatta çok karışık duygular içindeydi 😞

bize bağırdığında bir şey yok olmamış gibi davranıyorduk çünkü bilerek kızmıyordu okula başladım korku her tarafımı kaplamıştı yeni arkadaşlar edinmiştim fakat yenemediğim bir şey vardı stres ...

6. sınıfta bunu da atlattım 

Çok küçükken babaannemin mezarının başında ona verdiğim söz için çabalıyorum ona : Büyüyünce çok büyük bir hastanede doktor olacağıma söz verdim çünkü o olamamıştı. Şimdi ise bu sözü gerçekleştirmek için elimden gelenin fazlasını yaparak çalışıyorum.

6. sınıf bitiyor ve şimdi babam hastanede çalışıyor ve ne yazık ki korona yüzünden zarar görmesinden korkuyorum inşallah bir şey olmayacak ve korona dan kurtulacağız...

çok zorlansam da sonunda şu an sağlıklı,stressiz ve huzurlu bir aileyiz işte benim hayatım

          Ben Nil 12 yaşında 6. sınıfa gidiyorum şu zamanda hiç kimseye bir şey olmaması ve benim gibi kişilerin bu zorluğu atlatması umuduyla...
        


                   💗    HOŞÇAKALIN    💗